Κάτω από τα βότσαλα.

Γεννιέσαι. Και σε μεγαλώνουν να πιστεύεις ότι όλα είναι πιθανά.Δυνατά. Κι ότι όλα σου αξίζουν.Όλα τα καλά.Τα καλύτερα.Τα υπέροχα.Και το πιστεύεις.Οτι η ζωή σου χρωστάει.Αλλά κάποια στιγμή μεγαλώνεις κι άλλο. Και βλέπεις οτι δεν σου χρωστάει η ζωή τα φραουλολιβάδια της.
Αντιθέτως,για να φτάσεις στα φραουλολιβάδια που ούτε ξέρεις τί και πού είναι,μόνο που πιστεύεις οτι εκεί είναι υπέροχα κι εσυ θα΄σαι υπέροχη όταν φτάσεις,...για να φτάσεις, πρέπει να περπατήσεις πάνω σε καυτά μαύρα βότσαλα και σε κινούμενη άμμο και να κολυμπήσεις σε φουρτουνιασμένες θάλασσες και θολές λίμνες με τέρατα στο βυθό τους και σε ορμητικά ποτάμια που σε παρασέρνουν και σε κάνουν να ξεχνάς τα φραουλολιβάδια και τ'όνομά σου μαζί.Και περπατάς.Και κολυμπάς.Και μερικές φορές πετάς για λίγο.Πέφτεις και ξανασηκώνεσαι και στο δρόμο κλαίς μερικές φορές κι απογοητεύεσαι και μετά παίρνεις δύναμη από κάπου,κάπως,κάπου τη βρίσκεις τη δύναμη και συνεχίζεις χαμογελώντας.
Και φοβάσαι και λιγάκι αλλά δεν πειράζει,αξίζουν τα φραουλολιβάδια.Γιατί αν δεν αξίζουν αυτά, τότε τι; τα βότσαλα; τα νερά που κόντεψαν να σε πνίξουν;εσύ; που κάποτε πίστεψες οτι άξιζες τα πάντα;
Οι αξίες σου μεταλλάχτηκαν και μπουρδουκλώθηκαν ε; Και νιώθεις ότι γίνεσαι μικρή και λίγη κι ότι τα φραουλολιβάδια είναι μακριά κι άπιαστα.
Δεν είναι έτσι;
Κι αφού τα πόδια σου έχουν καεί και γδαρθεί και ματώσει και βραχεί και δαγκωθεί γιατί να συνεχίσεις;
Μόνο που...το ερώτημα είναι τελικά,γιατί να μην συνεχίσεις;έχεις προσπαθήσει τόσο πολύ ρε συ κι ο δρόμος είναι ακόμα απλωμένος μπροστά σου.Κι ας μην είναι στρωμένος με φραουλοπέταλα.
Κι αν, εκεί, στο δρόμο σου παίρνεις φόρα και κουτουλάς σε τοίχους, ε και τί μ'αυτό; κι αν αγαπήσεις κι αγαπηθείς και μετά πληγώσεις και πληγωθείς,ε και λοιπόν; όλα κομμάτια του δρόμου είναι κι ο δρόμος τελικά γίνεται κομμάτι σου.
Κι αν, ακόμη,δε φτάσεις στα φραουλολιβάδια, δε γαμιέται;
Αν μείνεις στα καυτά βότσαλα θα σου φτιάξω γάντια φούρνου για τα πόδια σου κι αν αποφασίσεις να βουτήξεις στα κύμματα θα σου δώσω μπρατσάκια.
Μόνο μη μου στεναχωριέσαι για το εύλογο.Είναι πολύ λίγο.





Ξέρεις,κάτω από τα βότσαλα, αν ψάξεις, έχει μικρά σκουληκάκια και σαλιγκαράκια της θάλασσας και καμμιά φορά μπορεί βρείς μικροσκοπικά κοχυλάκια που θα'θελες, οταν τα κοιτάς, να γίνεις μικροσκοπική κι εσύ και να τα κάνεις σπίτι σου. Το ίδιο ευχόσουν όταν ήσουν μικρό κοριτσάκι και τα έβλεπες,θυμάσαι πώς ενθουσιαζόσουν; αν μπορείς να ενθουσιαστείς το ίδιο και τώρα, η καρδιά σου είναι ασφαλής.Το ξέρεις;
Kάποτε είχα μια συλλογή από σπίτια.

Absurd... συνέχεια.

MARTHA [...] Tell me, mother, is it true that
over there in Africa the sand is so hot that it burns your
feet?
MOTHER How should I know? I've never been there. But they do say that
the sun is so fierce that it devours everything.
MARTHA I read in a book that it eats right through, right to your
soul. The glow on the bodies hides the emptiness inside.
MOTHER Is that what you dream about?
MARTHA Yes. I want a land where the sun kills questions. That would
be a home for me. Living here, I feel as though I've got a
soul, and I want to be rid of it.


Albert Camus, Le Malentendu


για τον παντοτινό ταξιδευτή